x
Δισκοκριτική “Stranger Heads Prevail” των Thank you Scientist

Εναγωνίως περίμενα τον 2ο δίσκο των TYS μέσα στο καλοκαίρι. Λογικό, αφού ο πρώτος τους δίσκος ήταν σχεδόν “masterpiece”. Παρά τα “ιδιαίτερα” φωνητικά, ο τρόπος που αυτή η μπάντα δένει πνευστά κι έγχορδα μοιάζει ιδανική. Κι όμως, παρότι τα κομμάτια που είχαν “διαρρεύσει” πριν την κυκλοφορία ήταν αρκετά καλά, ο δίσκος στην τελική του μορφή δεν ήταν, τουλάχιστον, αντάξιος των όσων περίμενα.

Πάμε, όμως, να δούμε τα κομμάτια ένα-ένα.

1)Prologue: A Faint Applause

To κομμάτι ξεκινάει με το στίχο “I don’t know how i should begin this conversation”. Γενικά, είναι ο ιδανικός πρόλογος για το δίσκο, καθώς -θα το πω μια φορά και δε θα ξαναναφερθώ σε αυτό στη διαρκεια του review- οι στίχοι σε κάνουν να σκέφτεσαι αν έχει ιδέα τι λέει ο άνθρωπος… Γενικά, όμως, σαν εισαγωγή ειναι αρκετά καλή κι ιδανική για να σου κάνει μια σύνδεση με τον πρώτο δίσκο. Θυμίζει ξεκάθαρα του TYS που λάτρεψα και δίνει και κάποια, επιπλέον στοιχεία που σε κάνουν να αδημονείς για το επόμενο κομμάτι.

2)The Somnambulist

H Aρχή του τέλους (ναι, πρόταση δίχως ρήμα). Το κομμάτι μοιάζει να χαώνεται σε μια προσπάθεια να γίνει πομπώδες και να δείξει πόσο καλοί μουσικοί είναι οι στην μπάντα. Αυτή η υπερπροσπάθεια, έχει ξεκάθαρα το αντίθετο αποτέλεσμα, δημιουργώντας ένα κομμάτι που αντί να σε ελκύει, αντιθέτως σε αποθεί και γίνεται ενοχλητικό. Ίσως, στην καλύτερη, να μένει σε κάποιον αδιάφορο.

3)Caverns

Αν και πολύ καλό κομμάτι στο κόνσεπτ του, σου βγάζει μια περίεργη αδιαφορία από τα ίδια τα μέλη της μπάντας. Μοιάζει, ελαφρώς, να είναι γραμμένο βιαστικά και να μην έχει δουλευτεί καλά. Πιθανότατα, μια λάιβ εκτέλεσή του αργότερα να δώσει περισσότερες δυνατότητες για σχολιασμό επάνω του. Γενικά, δεν υπονοώ πως είναι κακό, αντιθέτως, πως εάν δυλευτεί κι άλλο μπορεί να γίνει κάτι εξαιρετικό.

4)Mr. Invinsible

Το πρώτο κομμάτι το δίσκου που δείχνει ξεκάθαρα πως ο δίσκος είναι μια προσπάθεια για κάτι καλύτερο από το “Maps Of Non-Existent Places (2012)”. Μπορεί να διακρίνει κανείς κάποια εξαιρετικά νέα στοιχεία που έχουν προστεθεί στο μουσικό στυλ των TYS και αποδίδουν εξαιρετικά. Χωρίς να είναι κανένα απίστευτο κομμάτι, αφήνει ελπίδες και χτίζει για τη συνέχεια.

5)A Wolf in Cheap Clothing

Η προαναφερθείσα προσπάθεια, σε ετούτο το κομμάτι κάνει, εν μέρει, κακό. Καθώς, η εισαγωγή του κομματιού απέχει πολύ από αυτό που, αν είσαι φαν της μπάντας, επιζητάς να ακούσεις. Από το 2ο λεπτό και μετά, όμως, το νέο στοιχείο δένει καλύτερα με το παλιό και η κατάσταση βελτιώνεται. Παρότι πιστεύω πως είναι καλό οι μπάντες να δοκιμάζουν νέους ήχους, θεωρώ πως δεν πρέπει να το παρακάνουν. Για κάποιον που δεν τους έχει ξανακούσει, το κομμάτι αυτό θα του φανεί καλό (λογικά), αλλά οχι τόσο για κάποιον που τους έχει ξανακούσει.

6)Blue Automatic

Μέχρι αυτό το σημείο, ό,τι καλύτερο έχει κάνει την εμφάνιση του σε αυτό το δίσκο. Μοιάζει με κομμάτι που θα υπήρχε στον προοηγούμενο δίσκο, κάλιστα, ενώ ταυτόχρονα, ανεβαίνει κι ένα επίπεδο σε επίπεδα τεχνικής στο παίξιμο του κομματιού. Επίσης, δεν χαντακώνονται τα φωνητικά, όπως στα υπόλοιπα τραγούδια, μιας και η ιδιαιτερότητα της φωνής ταιριάζει με το παίξιμο και δένει γενικότερα, με το κομμάτι. Το εξαιρετικό σόλο προς το τελείωμα είναι ένα μπόνους-δωράκι που ανεβάζει κατακόρυφα την ποιότητα του κομματιού.

7)Need More Input

Κι επιστρέφουμε στη μετριότητα. Μια εισαγωγή που θυμίζει περισσότερο ελληνικό έντεχνο και λιγότερο progressive, κακή παραγωγή, ενώ οι υπεραδιάφοροι στίχοι στους οποίους επικεντρώνεται το κομμάτι το κάνει να παραπαίει. Παρόλα αυτά, έχει κάτι πιασάρικο, που δεν μπορώ ακόμη να εξηγήσω.

8)Rube Goldberg Variations

Παρότι κινείται στο ίδιο ύφος με το παραπάνω κομμάτι, τα νέα στοιχεία που προσθέτει, το κάνουν να είναι επίπεδα ανώτερο. Από την εισαγωγή που με 2 στοιχεία ανατολίτικης μουσικής, αυτομάτως αρχίζει να γίνεται ενδοιαφέρουσα, μέχρι τα σημεία που θα δώσει βάση περισσότερο στην κιθάρα -και δε θα απογοητεύσει καθόλου-μα-καθόλου. Η έλλειψη φωνητικών, δεν έχω καταλήξει αν είναι θετική ή όχι, μιας και δε θα ήμουν υποκειμενικός, αφου το κομμάτι μου θυμίζει κομμάτια των αγαπημένων μου An Emerald City που δε χρησιμοποιουν φωνητικα.

9)Psychopomp

Με λίγο θάρρος, τα 8 & 9 θα μπορούσαν να είναι ένα κομμάτι. Το Psychopomp συνεχίζει να χτίζει από εκεί που σταματάει το Rube Goldberg Variations και ταιριάζει ειδανικά, στην κατάλληλη στιγμη και τα φωνητικά. Τα 9:26 του κομματιού είναι πολλά και μοιάζουν με υπερπροσπάθεια να βγεί μεγάλο το κομμάτι, χωρίς λόγο. Το τελικό αποτέλεσμα δεν κουαζει, προ θεού, απλά νιώθω πως θα ήταν καλύτερο εάν το μήκος του ήταν μικρότερο.

10)The Amateur Arsonist’s Handbook

Εδώ τα λόγια είναι περιττά. Ο,τι καλύτερο έχουν γράψει μέχρι σήμερα οι TYS και, κατ’ εμέ. το καλύτερο progressive κομμάτι του 2016. Όλα τα καλά στοιχεία του πρώτου δισκου, σε ένα κομμάτι που χωρίς να είναι πομπώδες κι υπερβολικό, χωρίς να είναι “πιασάρικο” σε προκαλεί να το ακούς σε λούπα για ώρες -ή ημέρες- συνεχόμενα. Εξαιρετικά δουλεμένο, ενώ φανερώνει το ταλέντο των μοσικών της μπάντας χωρίς να δημιουργεί χάος. Είναι τόσο ισοροπημένο που σου βγάζει την αίσθηση πως η μπάντα αυτή έχει οριμάσει παιχτικά και πως άξιζε η αναμονή του δίσκου (ίσως).

11)Epilogue: And the Clever Depart

Εγώ γέλασα την πρώτη φορά. Δε βρίσκω χρησιμότητα σε αυτή την ενός λεπτού κακή διασκευή του αμέσως προηγούμενου κομματιού σε συνδυασμό με τον πρόλογο.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα δίσκο ιδανικό να ακούσεις ενώ κάνεις παράλληλα κάτι άλλο, καθώς, δεν αξίζει να του αφιερώσεις εξ ολοκλήρου το χρόνο σου. Ο δίσκος είναι καλός, απλά, θα μου φαινόταν λογικότερο να είναι πρώτος αυτός και δεύτερο ο άλλος. Οπότε, η πρόταση μου είναι να τον ακούσετε κι έπειτα να ακούσετε το Maps Of Non-Existent Places.

 

by Stefanos K.


Το άρθρο αυτό είναι μέρος του μηνιαίου αφιερώματος στην “progressive” Δεκέμβρης-Τσάι-Progressive

Leave a reply
    x
    Album “Review”: Dada Tapes – A Cold Kiss For Torrid Days

     

    Εκ Θεσαλονίκης ορμώμενοι, καταυθάνουν οι Dada Tapes, με τον πρώτο και τελευταίο (μέχρι τον επόμενο, δε διαλύθηκαν, μη φοβάσται) δίσκο τους, A Cold Kiss For Torrid Days. Η μπάντα, που απαρτίζεται από τους George Bakas (Vocals/Guitar), Kostas Bou (Guitar), Johnny Notte (Bass) και Kostas Mousallam (Drums), κυκλοφόρησε το εν λόγο άλμπουμ, το Μάρτιο του 2016 και σε αυτόν συμπεριλαμβάνονται -πέραν των 2 ήδη υπαρχοντων single της μπάντας- 7 νέα κομμάτια. Κι όλα αυτά σε ένα μικτό ύφος, καθώς κινούνται μεταξύ της Indie Breeze, της Park Wave και της Archetypal Post-Punk -όπως δηλώνουν κι ίδιοι.
    Χωρίς να χάνουμε χρόνο, ας μεταφερθούμε μέσα στο άλμπουμ και ας ασχοληθούμε με τα τραγούδια ένα-ένα.

    1) Expecting The Blow
    Ένα κομμάτι με ξεκάθαρη επιρροή από μελωδίες των 70s. Για κάποιο λόγο, σε συνδυασμό με τον τίτλο του, σε προιδεάζει για να “αναμένεις” κάτι. Ένα νοητό άγχος, αλλά με την καλή έννοια. Σε κάνει, με αυτόν τον τρόπο να ανυπωμονείς για τη συνέχεια του δίσκου. Με το γρήγορο ρυθμό του και το ηχητικό συνδυασμό που δένει με κάθε άλλο κομμάτι του δίσκου, δε θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη εισαγωγή στο δίσκο από αυτή.

    2) Rosy Gloom
    Σκηνή από “άλλη μια εφηβική ταινία του 70-80-90” σε ένα αμάξι και το ραδιόφωνο να παίζει. Το πιο “ήπιο” συγκριτικά, αυτό, κομμάτι μου δημιουργεί αυτή την εικόνα. Ίσως, επειδή πολλά κομμάτια που έπαιζαν σε εφηβικές ταινίες της δεκαετίας (κυρίως) του 80, σε “γλυκανάλατες” σκηνές ή στο τέλος ήταν αυτού του ύφους. Το κομμάτι, παρότι σχετικά ήρεμο στο όλο του, παρέχει κάποια απότομα κοψίματα, πέρα από τα υπέροχα κρεσσέντα του, που σου δίνουν την αίσθηση πως πρέπει την επόμενη φορά που θα οδηγήσεις να το βάλλεις να παίξει. Αυτή η νότα νοσταλγίας, λοιπον, είναι που κάνει κι εμένα να το θεωρώ ένα ακόμη αξιόλογο κομμάτι.

    3) Love Is Tricky
    Περιττό να πω, μια και δεν το ανέφερα, πόσο δένουν μεταξύ τους τα κομμάτια αυτού του δίσκου (ειδικά σε αυτή τη σειρά). Το τρίτο κομμάτι, έχει κι αυτό μια δόση νοσταλγίας, ενώ δίνει μια πιο δυνατή “μουσική αίσθηση”. Χωρίς να ανεβάζει το τέμπο, από το 3ο ιδιαίτερα, έχει περισσότερα στοιχεία, όπως η υπέροχη εισαγωγή, η όμορφη -στα αυτιά μας- έκπληξη στα φωνητικά και κάποια άλλα πράγματα που θα αφήσω να παρατηρήσετε και μόνοι σας. Η μπασογραμμή, όμως, παρότι όχι εντυπωσιακή, είναι αυτή που με κέρδισε, προσωπικά.

     

     

    4) People Come And Go

    Σιγά-σιγά το Post-Punk στοιχείο της μπάντας κάνει την εμφάνιση του. Ένα Post-Punk που θυμίζει τα ξεκινήματα του. Θυμίζοντας, σε εμένα τουλάχιστον, κομμάτια από Bauhaus, Gang of Four κλπ, μου δημιουργεί την αίσθηση, πως μετά τα πιο “ερωτικογλυκουλιάρικα” κομμάτια, θα έχει και κάτι άλλο να πει. Να τονίσω σε αυτό το σημείο, πως δε θεωρώ τον “ερωτικογλυκουλιάρικο” στίχο, απαραιτήτως κακό, απλά, προτιμώ να ακούσω κάτι άλλο στιχουργικά. Ο στίχος δε φεύγει πλήρως από το έως τώρα ύφος του άλμπουμ, όμως, είναι ουσιώδης και συνδυάζεται πολύ σωστά με τη μουσική και δεν πατάει, απλά, επάνω της.

    5) Leave Me Never
    Είμαστε πλέον, στη μέση του δίσκου.Το κομμάτι τούτο, οφείλω να ομολογήσω, πως δε με ενθουσιάζει τόσο. Με χάνει στη μουσική, που μου βγάζει κάτι πιο “ελαφρύ” από τον υπόλοιπο δίσκο μέχρι ένα σημείο. Ενώ, τα φωνητικά με προβληματίζουν, χωρίς να έχω καταλάβει ακόμη αν αυτός ο προβληματισμος είναι θετικός ή αρνητικός. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι καλό, απλώς θεωρώ οτι είναι ένα καλό κομμάτι σε έναν εξαιρετικό δίσκο.

    6) Tomorrow Comes Another Day
    Με το που ξεκινάει το κομμάτι, σε πιάνει μια περίεργη ευφορία. Μουσικά εξαιρετικό. Τα σχόλια μου για το 2ο και το 3ο μεταφέρονται κι εδώ. Δηλαδη, σε ένα σχετικά χαμηλό τέμπο, με κοψίματα κρεσσεντα κλπ και τη φωνή να εφαρμόζει υπέροχα. Συν στη φωνή η “έκπληξη” στο 2:24 και ο γενικότερος στίχος όλου του κομματιού. Στοιχεία που συνθέτουν ένα ακόμη τραγούδι που αποδεικνύει την αξία αυτου του δίσκου.

    7) Fool In Orbit
    Μια λέξη: Electro-pop. Το κομμάτι θυμίζει κάτι από Depeche Mode σε συνδυασμό με Kraftwerk και Συνθετικούς. Στο πρώτο άκουσμα του σαστίζεις λίγο. Σκέφτεσαι “που κολλάει αυτό εδώ τώρα” και σιγά-σιγά δένουν όλα στο μυαλό σου. Με ένα τέλος που σε αφήνει με μια “απορία” θα έλεγα, σε προετοιμάζει για τα 2 τελευταία κομματια.


    8) Falling Apart
    Tι να πρωτογράψω; Είχα πολλά να γράψω γι’ αυτό το κομμάτι, υπερβολικά πολλά. Προφανώς είναι το αγαπημένο μου του δίσκου κι είναι και το πρώτο κομμάτι που ακουσα απο τους Dada Tapes, πολύ πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος. Κι επειδή υπάρχει κίνδυνος να μακρυγορησω, απλά να πω πως είναι ΟΛΑ αυτά που πρέπει(-θέλω) να είναι ένα post-punk κομμάτι. Ακούστε το και θα καταλάβετε!

    9) The Most Beautiful Sound
    Ένα χαρούμενο κομμάτι για να κλείσει όμορφα ο δίσκος. Το κομμάτι χαρακτηρίζεται ως “γλυκό”, ενώ κάνει την ίδια δουλειά με το 1ο. Οπότε, εφόσον στο τέλος σερβίρουμε το γλυκό, το A Cold Kiss For Torrid Days δε θα μπορούσε να κλείσει με οποιοδήποτε άλλο κομμάτι, αφήνοντας μας να ανυπομονούμε για το επόμενο “γεύμα” (όπου “γεύμα βλ. Δίσκος).

    Kάπως έτσι η “εξελιγμένη και σύγχρονη ελληνική έκδοση των Cure”, όπως έχουν τολμίσει να τους χαρακτηρίσουν αρκετοί, μας συστήνεται. Καλύτερη πρώτη εντύπωση, θέλω να πιστεύω, δε θα μπορούσε να κάνει, δείχνοντας μας πως έχουν μπόλικο μέλον ακόμη, αφήνοντας μας στην αναμονή για έναν επόμενο δίσκο κάποια στιγμή, μελλοντικά. Βέβαια, μέχρι τότε, δε νομίζω πως θα έχει ξεχαστεί-ξεπεραστεί ακόμη τούτος εδώ ο δίσκος, που θα είναι που όμορφη, με κάποια στοιχεία νοσταλγίας, για όποιον τολμίσει να τον ακούσει!

     

    by Stefanos K.

     

    Leave a reply